اینجا دلا ابرینو میخوان ببارن انگاری

                             خسته شدن از عاشقی میخوان ببازن انگاری

                               پراشونو شکسته غم موندنین توی قفس

                           بیاد بسوزن اینجوری تو آتیش عشق وهوس

                              یه عمر عذابو بیکسی اخرشم حبس ابد

                            شدن اسیر ماتمو روبه روشون غم شده سد

                           عشقی که زندگی میداد حالا شده بلای جون

                             پرا همه شکستنو زندگی شده رقص جنون

                         کاشکی میشد میپرسیدم که ای دلا لیلی چی شد

                        تمومه عمرو جونمی  دوست دارم خیلی چی شد

                            هر جا بری باهات میام تویی بهشت باورم

                              همیشه پیشت میمونم تویی همیشه یاورم

                           چی شد بریدی دلکم رفتی وگوشه گیر شدی

                             برو... ولی بدون گلم خیلی بهونه گیر شدی

                    چیه این خون که تو رگهای منه

                                                       چیه این غم که رو لبهای منه

                                                        چیه این سکوت بیجا که لبام

                                                                                   نمیخواد با کسی حرفی بزنه

                                     دنیامون مثل سرابه آدما

                                      آرزو نقشه بر آبه آدما

            کی به غصه باز نشسته روبروم

                                                       هرچی حرفه گره خورده تو گلوم

                                                                          رو لیوان جای لبات به من میگن

                                                                               حیف از این عمری که تو کردی حروم

                          وقتی چشمام جاتو خالی میبینه دلم از جا کنده میشه تو سینه

                             دل من هوای گریه میکنه وقتی تنهایی کنارم میشینه

                                            دنیامون مثل سرابه آدما

                                            آرزو نقشه بر آبه ادما

                با تو بودم بی تو مردم میدونم

                            چوب سادگیمو خوردم میدونم

                                                       رقیبان خنده،تو را قهر اومدی

                                                       روزا دست شب سپردم میدونم

                                     ارزو.....................

                     نه عشقی نه شوری نه حالی

                                                          نه حرفی جوابی سوالی

                                                                                      نه دستی که مرا دستی بگیرد

                                                                                    به روزی و به ماهی و به سالی

                                             تب غم گرفتم به دامن خدایا

                                                                                  نکرده زمانه چه با من خد ایا

                      باز هم شکر باز هم شکر باز هم شکر الهی

                                                                                    نظر کن به حال بی پناهی

                                 در این چشم من نه اشکی که بریزم

                                                          در این شهر غربت نه پایی که گریزم

                                    دل کس نسوزد بر این قلب شکسته به هر در زدم همون بوده که هستش

  رفتنت رفتن باده به دیار سر سپردن

                                                  به یه جای بی نشونه رفتن و تنهایی موندن

 تو یه بره نجیبی همنشین گرگ سیری

                                                   تو گل تازه شکفته که تو دست باد اسیری

                       تو دلت شوق نجیب موندن

                                  تو سرت هوای سرد رفتنه

                                        تو چشات اشک لطیف دیدنه

                                                 آرزوت یه حرف خوب شنیدنه

                                                        لحظه های انتظار طپش دلواپسی

                        وقت خوبه رفتنه واسه مرگ بی کسی

                                  تو نذار که گم بشی توی گرداب گناه

                                                   نمیگیره دستتا دست خسته کسی

                                                         پشت این درهای بسته ی سکوت

                                  دست تو خسته ترین خسته هاست

             تو مسافری تو این شهر غریب مقصدت همیشه پشت لحظه هاست

                                  تو دلت شوق نجیب موندن

                                       تو سرت هوای سرد رفتنه

                                             تو چشات اشک لطیف دیدنه

                                                    آرزوت یه حرف خوب شنیدنه

                 تو نجیب و سر به راهی تو مثل راهب پاکی

                                       اما آلوده عشقی تو که از تبار خاکی

               تو مسافری به ظلمتتوی شبهای سرد و تاریک

                                    واسه تو نمونده راهی توی این جاده باریک

                                                  تو نباید که بمونی تو غبار بی نشونی

                                                   تو کنیز زر خریدی آخرش تنها میمونی

                                                 شب تو زخمیه عشقهانتظار سرنوشته

                                           شب تو سحر نداره از تو این جاده گذشتن

                                                      دلتا زدی به دریا تو باید بری از اینجا

     این جا جای موندنت نیست برو تا طلوع فردا

                                 دل من برات میسوزه میگه این عمره دو روزه

                                                زندگی سرد و سیاهه دلتو چه بی گناهه

                                                        تو نباید که بمونی تو غبار بی نشونی

                                                             تو کنیز زر خریدی آخرش تنها میمونی

   غزل سرد زمین توی تنهایی میاد

   آسمون ای آسمون دل من تو را میخواد دل من تو را میخواد

   یه طرف خورشید تنها

                              یه طرف سایه دشمن

                                                   یه طرف خنجر و تیره

                                                                             یه طرف وحشت مردن

                            آسمون خوب و نجیبی و تو بی رنگ و فریبی

                                                        ندارم مهلت موندن نفسم تنگه تو سینم

      شوق پروازی نمونده من اسیر این زمینم

                                            واسه ی کفتر خسته در آسمون را بستن

                                                         دم چشمه لب تشنه با یه دنیا غم نشستم

                                         دنیا همه هیچ و کار دنیا همه هیچ

                                            ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ

            خداوندا چرا دنیا خرابه

                    همش مکر و همش رنگ سرابه

                    چرا اون آرزوهای طلایی همش خوابه همش نقش بر آبه

                   پدرهامون که تو تنهایی مردند زبوی زندگی خیری نبردند

                       اونا که آدما را میشناسن چرا ما را به این دنیا آوردند

                   به هر جا بنگری به آب و در و دشت

                                                 نمیبینی به جز چها و شش و هشت

                همه مردم سراشون تو حسابه

                                                          فقط حرفای خوب توی کتابه

                خداوندا دلم خون دلم بود پریشونم پریشونم پریشون

               از این عمری که طی کردم به سختی پشیمونم پشیمونم پشیمون

                      حالا که شد دلم پاره پاره پشیمونی دیگه فایده نداره

               دلم میخواد که تو گهواره بودم میکردم زندگی از سر دوباره

خداوندا تو میدونی و قلبم ......

           چرا حالم چنین زار و پریشونه.....

                  درختم ای خدا بی خاک و ریشه......

                          خزان پرورده خواری تنگ بیشه.....

                                   نمیدونم که آغازم چه سان بود.....

                                               نمیدونم که پایانم چه میشه........

          گمون میکنم که این زندگی قماره  همش باخته ام ،یه بار دست خوب نداده....

           گمون میکنم نوشتی به غم ای خدایاااا،تو سرنوشتم...

          گمون میکنم هوای خونه ام نخواست بی تو سرنوشتم را.....

       روح من آن کوه هست دلم آن قلعه ی سرد

                               که ندارد به درون عرص شکست

      هر دم از جوشش خشم یا غم و کینه و مهر

                                 میرود برج دلم دست به دست

      آه  ای  عشق و امید ای فاتح، فتح  کن  قلعه  فولاد  دلم

     به لبم کینه و نفرت پوسید برس ای عشق به فریاد دلم

      من آن خاکستر سردم که در من شعله ی

                                                           همه عصیانهاست

     من آن دریای آرآمم که در من فریاد

                                                         همه طوفانهاست

    من آن سرداب تاریکم که در من آتش

                                                       همه ایمانهاست

       از رنجی خسته ام که از آن من نیست

       بر خاکی نشسته ام که از آن من نیست

       با نامی  زیسته ام  که از آن من  نیست

      از دردی کریسته ام که از آن من نیست

      از لذتی جان گرفته ام که از آن من نیست

     به مرگی جان میسپارم که از آن من نیست

    من سلامی بی جواب بوده ام     

                          طرح و هم اندود خوابی بوده ام

                                                       زاده ی پایان زورم ،زین سبب

   راه من یکسر گذشت از شهر شب

                        چون ره از آغاز شب آغاز گشت

                                                    لاجرم راهم همه در شب گذشت

    به دنبال چه میگردم شب و روز 

                چه میجوید نگاه خسته من

                چرا افسرده است این قلب پر سوز

                                   زجمع آشنایان میگریزم  

     به کنجی میخزم آرام و خاموش  

     نگاهم  غوطه ور در تیرگی ها

      به بیمار دل خود  میدهم  گوش:

                                                    گریزانم از این مردم که با من

                                                   به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

                                                   ولی در باطن از فرط  حقارت

                                                   به دامانم  دو صد  پیرایه بستند

     از این مردم که تا شعرم شنیدند

                                                 برویم چون گلی خوشبو شکفتند

   ولی آن دم که در خلوت نشستند

                                              مرا دیوانه ای بدنام گفتند

 دل من ای دل دیوانه  من 

     که میسوزی از این بیگانگی ها

         مکن دیگر زدست غیر فریاد

               خدارا،بس کن این دیوانگی ها

دیر گاهی است که تنها شده ام

 قصه ی غربت صحرا شده ام

وسعت درد فقط سهم من است.. باز هم قسمت غمها شده ام

چشمانم را بخدا خاک کنید....... .تا نبینم که چه تنها شده ام  

       سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

آدما....

آدما از آدما زود سیر میشن         آدما از عشق هم دلگیر میشن

                              آدما رو عشقشون پا میذارن

                                   آدما  ادما  تنها   میذارن

           من و دیگه نمی خواهی خوب میدونم                  تو کتاب دلت اینا می خونم

                                                    یادته اون عشقه رسوا یادته

                                                      اون همه دیونگی ها یادته

                            تو میگفتی که گناه مقدسه      اول و آخر هر عشق هوسه

                                آدما آخ آدمای روزگارچی میمونه از شماها یادگار

                      دیگه از بگو مگو خسته شدم      من از اون قلب دو رو خسته شدم

  نمی خواهی بمونی توی این خونه چشم تو دنبال چشمای اونههمه ی حرفای تو یک بهونه است

                                       اون جهنمی که میگن این خونه است

 دلم تنگه دلم تنگ

            ای دل ز زمانه رسم احسان مطلب

                    وز گردش دوران سرو سامان مطلب

                               درمان طلبی درد تو افزون گردد

                                        با درد بساز و هیچ درمان مطلب

قصه باد سرد پاییز غم لعنتی به من زد

              حتی باغبون نفهمید که چه آفتی به من زد

              رگ و ریشه هام سیاه شد

                                    تو تنم جوونه خشکید

              اما این دل صبورم به غم زمونه خندید 

              آسمون قصر جنونی آسمون تشنه خونی                      

  آسمون مست گناهی

                          آسمون چه رو سیاهی

                                                    اگه زندگیم عذابه

یه حبابه روی آبه من به گریه ها میخندم میگم این همش

                                                                یه خوابه

 غم گرفته در تمام لحظه هایم.........

  هیچ کس تنهاییم را حس نکرد..............

 آسمان غم گرفته لحظه ی طوفانیم را حس نکرد......

            تقدیم به (ک)(ا)   : 

                  شاخه با ریشه خود حس غریبی دارد

                    باغ امسال چه پاییز عجیبی دارد

            غنچه شوقی به شکوفا شدنش نیست دگر

                با خبر گشته که دنیا چه فریبی دارد

               خاک کم آب شده مثل کویری تشنه

              شاید از جای دگر مزرعه شیبی دارد

                                           باغ هر سال سیب میداد

                                           باغبان کرده فراموش که سیبی دارد

      تقدیم به ام

        سینه میسوزانی ای دل چو می آوازی سخن 

  بس کن این شب ناله ها را از چه خواهی رنج من

   جرم و تقصیر از تو بود از یار دیرین بد نگو 

    هر چه کرد آن یار دیرین باتو ناز شصت او

  هرزگی کردی سزای هرزگی رسوایی است

    حاصل رنگ و ریا در عاشقی تنهایی است

      از بهشت وصل جانان دوزخ غم ساختی 

          سینه رنجور من در التهاب انداختی

      در کف تو بود آنچه عمری آرزو میداشتی

           پرنیان بنهادی و بار کتان برداشتی

       ای دل دیوانه شو این مرام زندگی است

    هر که گریان کرد چشمی نصیبش خندگی است

      وصل گل رویان شنیدی پا زسر نشناختی

        عیش نااهلان گزیدی تا گل خود باختی

   د ر پس و پیشت گل خوش عطر وبو بسیار بود

     آن گلی که از جور تو پژمرده میشد یار بود

       همچو شاهین بر ستیغ قله ها پر میزدی

         مسخ موشی گشتی و از قله پایین آمدی

        با همه خوردی زتو آرامش و شادی ربود

       آنچه پایینت کشید از قله ها نفس تو بود

    در خم بی راه از خود پشت پا خوردی دریغ

    رفت عمری نفهمیدی از کجا خوردی دریغ

         هر نگاهی مرهم دیدار روی یار نیست

   هر دلی در عاشقی خوش دست و شیرین کار نیست

       یاد باد آن روزگار ای دل که یاری داشتی

           در میان باده نوشان اعتباری داشتی

         از گذرها میگذشتی خیره سر هنگام جو

       روز و شب با یار دیرین مینشستی روبرو

      حالیا بی ها و هویی آن طرف بازی چه شد

        یار را بازی گرفتن آخر بازی چه شد

        این زمان دیگر سر تو با گریبان آشناست

       هر دلی ارزان فروشدیار او را این سزاست

         اعتبار هر دلی در خوبی دلدار اوست

          آبروی هر کسی در آبروی یار اوست

        گفته بودم با تو رسم عاشقی اینگونه نیست

       پیش یار از دیگری افسانه گفتن خیرگی است

          گفته بودم با تو ای دیوانه بس کن سرکشی

            بس نکردی سرکشی اکنون اسیر آتشی

           شب سحر شد بامداد آمد تو مینالی هنوز

        نوش جانت زهر حسرت ای دل رسوا بسوز

 

عشق يعني خاطرات بي غبار  

                                          دفتري از شعر و از عطر بهار

 عشق يعني يك تمنا , يك نياز

                                         زمزمه از عاشقي با سوز و ساز
 
عشق يعني چشم خيس مست او

                                           زير باران دست تو در دست او

عشق يعني ملتهب از يك نگاه

                                             غرق در گلبوسه تا وقت پگاه

عشق يعني عطر خجلت ....شور عشق

                                           گرمي دست تو در آغوش عشق

عشق يعني "بي تو هرگز ...پس بمان "

                                           تا سحر از عاشقي با او بخوان

 

خانه ی دوست کجاست:؟در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شنها

بخشید

وبه انگشت نشان دادسپیداری وگفت:

نرسیده به درخت،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

ودر آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است

میروی تا ته آن کوچه که او پشت ،بلوغ،سر بدر می آورد،

پس به سمت گل تنهایی میپیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره ی جاویداساطیر زمین می مانی

وتو را ترسی شفاف فرا میگیرید

در صمیمیت سیال فضا،خش خشی میشنوی:

کودکی میبینی

رفته از کاج بلند بالا،جوجه بردارد از لانه ی نور

و از او میپرسی خانه ی دوست کجاست

 

 

 

  در زمینی که زمان کاشت مرا               گل زیبایش بجز خار نبود

     پستی و هرزگی و هرزه دری                حسرتا بهر کسی عار نبود

    زار و بدبخت و گرفتار کسی                  که به این عار گرفتار نبود

این روزا که شهر عشق خالی ترین شهر خداست   خنجر نامردمی حتی تو دست سایه هاست

  وقتی که عاطفه را میشه به آسونی خرید     معنی کلام عشق خالی تر از باد بهار

     اما من که آخرین عاشق دنیام                  ماهی مونده به خاک و اهل دریام

  از همه دنیا برام یه چشمه مونده            چشمه ای به  قیمت  همه  نفسهام

     از همینه که همه عمرما مدیون توام          تویی که عزیزتر از عمر دوباره ای برام

      بی نیازی به تنت قلندرم تنها لباسه               اما دستام به زریهه تو دخیل التماسه

      خسته و زخمیه دسته آدمکهای بدم               پشت پا به رسم بی بنیا به این دنیا زدم

    من برای گمشدن    از خدا غرق تو شدم         راه دور عشقما پیمودم اینجا اومدم    

                                   خسته و در بدرم؟

 

حرفها دارم

                          با تو ای مرغی که میخوانی نهان از چشم

                                 وزمان را با صدایت میگشایی

                                                                              چه ترا دردی است

                                  کز نهان خلوت خود میزنی آوا

                              و نشاط زندگی را از کف من میربایی؟

                                    در کجا هستی نهان ای مرغ

                                                                                زیر تور سبزه های تر

                                                                             یا درون شاخه های شوق

                                  میپری از روی چشم سبزیک مرداب

                            یا که میشویی کنارچشمه ی ادراک بال و پر؟

     هر کجا هستی بگو با من

                                      روی جاده نقش پایی نیست از دشمن

                                                                                                   آفتابی شو

                                        رعد دیگر پا نمی کوبد به بام ابر

                                    مار برق از لانه اش بیرون نمی آید

                                                       ونمی غلتد دگر زنجیر طوفان بر تن صحرا

 

تنها به تماشای چه ای؟<

بالا،گل یک روزه ی نور

پایین تاریکی باد

بیهوده مپای،شب از شاخه نخواهد ریخت،ودریچه ی خدا

روشن نیست

از برگ سپهر،شبنم ستارگان خواهد پرید

تو خواهی ماند،وهراس بزرگ.ستوه نگاه،وپیچک غم

بیهوده مپای

برخیز،وهم گلی،زمین را شب کرد

راهی شو،که گردش ماهی،اندوهی در پی خود نهاد

زنجره را بشنو :چه جهان غمناک است،وخدایی نیست،

وخدایی هست ،وخدا بی گاه است،ببوی و برو،وچهره ی زیبایی در خواب دگر ببین 

 

 منم این خسته دل درمانده

                    به تو  بیگانه  بناه  آورده

                           منم  آن از  همه دنیا  رانده

                                       در رهم هستی خود گم کرده

                                         از ته کوچه منا میبینی

                                میشناسی اما در میبندی

                     شاید ای با غم من بیگانه

                                 بر من از بنجره ای می خندی

                                         با تو حرفی دارم خسته ام بیمارم

                                                 جز تو ای دور از من از همه بیزارم

                                         جز تو ای دور از من از همه بیزارم

                                    گریه کن گریه نه بر من خنده

                              یاد من باش و دل غمگینم

                باکی ام دیدی و رنجم دادی

                        من به چشم خودم این میبینم

                                         خونه بی روزی من در باد شد

                                                             که بگویم زتو هم دل کندم

                                                     خسته از این همه دلتنگی هام

                                         بر تو و عشق و وفا میخندم

                       با تو حرفی دارم خسته ام بیمارم

زیر لب میگویم از تو هم بیزارم

   صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا            به پیش درد عظیم دلم خجل مانده

  از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست   

                                               گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

 سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم 

                                              هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست

  دیریست که از خانه خرابان جهانم     

              بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست

                          در حسرت دیدار تو آواره ترینم

                         هر چند که تا منزل تو فاصله ای نیست

                                   ربروی تو کیم من یه اسیر سر سپرده

                                               چهره ی حکیده ای که تو غبار آیینه مرده

      من برای تو چی هستم کوه تنهای تحمل        بین ما پل عذابه من خسته پایه ی تو

                              ای که نزدیکی مثه من خیلی اما خیلی دوری  

                             خوب نگاه کن تا ببینی چهره گرم و صبوریم

                            کاشکی میشد تو بدونی من برای تو چی هستم

 از تو بیش از همه دنیا از خودم نشسه و خستم 

                                                                    ببین چه خستم غرور سنگم اما شکسته

  کاشکی از عصای دستم یا که از پشت شکستم

                                  تو بخونی تا بدونی از خودم نشست و خستم

                                                            تنها غرور م عصای دستم

از عذاب با تو بودن در سکوت خود خرابم

                                نه صبورم و نه عاشق من تجسم عذابم

                                           تو سرا پا بی خیالی من همه تحمل درد

                              تو نفهمیدی چه دردی زانوی خسته ام را تا کرد

                                          زیر بار با تو بودن یه ستون نیمه جونم

                                       این که اسمش زندگی نیست جون به لبهام میرسونم

                                      هیچی جز شعر شکسته ام قصه ی فردای من نیست 

                 این ترانه ی زبانه این صدا صدای من نیست 

ببین چه خستم تنها غرورم عصای دستم  

 ..

          من مرغکی پر بسته ام        از زندگانی خسته ام

                          خیلی دلم گرفته

                           از گردش این روزگار           دارم شکایت بیشمار

                     عمر و جونیم رفته خیلی دلم گرفته چه کنم با دلی که شکسته

                           به دلم کوه غصه نشسته    چه کنم با غریبی قلبم